به گزارش خبر ماکو، مرتضی صفری با اعلام این خبر اظهار کرد: درجلسه‌ای که امروز در محل صندوق احیاء و بهره‌برداری از اماکن تاریخی و فرهنگی وزارت میراث‌فرهنگی گردشگری و صنایع‌دستی برگزار شد، بنا‌های تاریخی کلاه‌فرنگی و ساختمان هلال احمر ماکو به بخش خصوصی واگذار شد.

وی افرود: این بنا‌های تاریخی پس از انجام تشریفات قانونی لازم از طریق مزایده عمومی به سرمایه‌گذار حائز شرایط واگذار شد.

مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی آذربایجان غربی ادامه داد: مقرر است پس از مرمت، ساماندهی و احیاء این بناها، به‌عنوان فضای گردشگری با کاربری اقامتی، پذیرایی و تفریحی مورد بهره‌برداری قرار گیرند.

صفری تصریح کرد: این بنا‌ها به‌مدت ۲۰ سال در اختیار سرمایه‌گذار قرار خواهد گرفت، متقاضی برنده مزایده به لحاظ مالی و اهلیّت شرایط لازم را داشته و پیش از این نیز پروژه‌های مشابهی را در استان‌های مختلف اجرا کرده است.

به گزارش خبرماکو، کلاه فرنگی، نوع خاصی از معماری است که به بناهایی کوچک، تزئینی، شاهانه و معمولاً گِرد، شش­ضلعی و یا هشت ضلعی گفته می شود که در باغ‌ها ایجاد شده و گرداگرد آن دارای درها یا پنجره هایی به سوی فضای آزاد و سقف آن از هر سو دارای سایبانی پیش آمده و معماری آنها نیمی ایرانی و نیمی اروپایی است.

عمارت کلاه فرنگی ماکو یکی از بناهای ارزشمند تاریخی در استان آذربایجان‌غربی است که به واسطه داشتن اریه‌های معماری، نقشه منحصر به فرد و دیگر ویژگی‌ها از معروفیت خاصی در بین بناهای تاریخی منطقه برخوردار است.

در برخی منابع عمارت کلاه فرنگی ماکو را به یکی از خوانین به نام ماکو به نام علی قلی‌خان بیات نسبت داده‌اند که جهت سکونت شخصی وی در دوران قاجار احداث شده که بعدها توسط اداره بهداری ماکو از فرزندش تقی‌خان بیات خریداری شده و به عنوان ساختمان بیمارستان شیر و خورشید سابق مورد استفاده قرار گرفته است.

در کتاب ارزشمند اسدالله موسوی ماکویی به نام تاریخ ماکو این بنا را به نعمت الله‌خان صدیق‌الدوله نسبت داده‌اند، این بنا در اصل قسمتی از ساختمان بزرگ مالک اصلی بوده که بعد از فروش آن متاسفانه اداره بهداری ماکو بخش‌های دیگر ساختمان را تخریب و به جای آن بناهای جدیدی برای محل بیمارستان احداث کرده و فقط عمارت کلاه فرنگی به عنوان دفتر شیر وخورشید سابق از گزند حوادث سالم باقی مانده است.

بنای فوق با تلاش مسئولین میراث‌فرهنگی و با تهیه پرونده، مستندنگاری، نقشه و مطالب لازم نهایتا پس از طی مراحل و تشریفات قانونی در تاریخ ۳/۱۲/۱۳۷۷ و به شماره ۲۲۱۴ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و تحت حفاظت سازمان میراث فرهنگی قرار گرفت.

از زمان ثبت اثر فوق طرح‌هایی برای مرمت و سازماندهی این اثر انجام شده و به ویژه در دهه ۷۰ و ۸۰ هجری شمسی بخش‌های عمده‌ای از این اثر مورد مرمت قرار گرفته است

مصالح اصلی مورد استفاده در بنای عمارت، آجر و خشت خام و چوب و مصالح فرعی سنگ و گچ است، جهت پوشش ساختمان از شیروانی استفاده شده و در مرمت‌های ادواری نیز از تیرآهن به جای ستون‌های چوبی استفاده شده است.

عمارت کلاه فرنگی به صورت دو طبقه که از بیرون به صورت هشت‌ضلعی و از داخل به شکل صلیب است، ساخته شده و مساحت کلی آن بیش از ۲۲۵ متر مربع است.

بنای عمارت کلاه‌فرنگی ماکو علیرغم مساحت و زیربنای اندک به نسبت دیگری بناهای تاریخی و مهم شهر ماکو، دارای تزئینات بسیار مهم و چشمگیری است، از جمله مهمترین این تزئینات می‌توان از آیینه‌کاری، گچبری و نقاشیهای رنگ و روغن و شیشه های رنگی و اُرسی های ارزشمند نام برد که از بسیاری جهات شبیه تالار آیینه کاخ گلستان است.

در بدنه دیوار طبقه همکف نقاشی های نفیسی با رنگ و روغن ایجاد شده که جذابیت ویژه ای به فضای داخلی عمارت بخشیده است. متاسفانه قسمت‌های زیادی از این نقاشی ها در اثر نفوذ آب و تخریب‌هایی که به مرور در بنا ایجاد شده از بین رفته است.

عمده ترین آسیب وارده به این نقاشی ها در اثر مرمت های غیر اصولی و سفید کاری بدنه داخلی طبقه همکف بوده که باعث از بین رفتن آنها شده است.

از مجموع نقاشی‌های دیواری تنها تصاویری از سه نقاشی ارزشمند، نقاشی دیواری رم دادن اسب ها، نقاشی دیواری درگیری نظامی در دریا، نقاشی شکار خرس، بر جای مانده است.

وجود ارزش‌های قابل توجه عمارت کلاه فرنگی ماکو از نظر سبک و پلان معماری و همچنین تزئینات ارزشمندی از قبیل آیینه کاری، قاب‌بندی، گچ‌بری و نقاشی‌های رنگ و روغن این بنا را در ردیف آثار شاخص و فاخر تاریخی در منطقه آذربایجان‌غربی و ماکو قرار داده است.

آثار و شواهد نشان می‌دهد اثر فوق بخشی از مجموعه بزرگی است که امروزه به نام بافت تاریخی ماکو معروف است و از آن تنها چندین بنای مهم همچون ساختمان شهربانی، ساختمان بانک ملی، خانه جمال‌خان تیموری، خانه علی‌خان بیات، حمام و قلعه قبان و … بر جای مانده و در زمان آبادانی از اعتبار و اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده و از نظر رعایت تناسب معماری نیز ساختمانی جا افتاده و خوش ترکیب است.

با انجام اقدامات زیربنایی در راستای احیا و بهره‌برداری از این بنای منحصر به فرد منطقه می‌توان زمینه جذب هرچه بیشتر گردشگر داخلی و بین‌المللی به خطه شمال غرب به عنوان دروازه ورود به ایران را فراهم کرد.