به گزارش پایگاه خبری خبرماکو،
ضرورت طرح مباحث مهدویت (۱) :
حجت الاسلام محمد قاسمی
طلبه سطح ۲ حوزه علمیه قم
روحانی طرح مستقر استان آذربایجانغربی
شاید امروزه در بین مسلمانان اهمیت زیادی به بحث مهدویت قائل نباشد اما در ۵ بعد بحث خواهیم کرد که طرح مباحث مربوط به حضرت بقیه الله الاعظم اروحنا فداه جزء ضروری ترین مباحث جامعه اسلامی است.
و اما ابعاد ضرورت طرح مباحث مهدویت:
- بعد اعتقادی
- بعداجتماعی
- بعد سیاسی
- بعد تاریخی
- بعد فرهنگی
و در این مجال اندک ذکر نمودن تمام ابعاد میسر نیست لذا به بعد اعتقادی بسنده می کنیم و در هفته های آینده مابقی ابعاد را شرح خواهیم داد.
بعد اعتقادی : ضرورت طرح مباحث مهدویت:
«اعتقاد» بنیان اصلی زندگی است؛ یعنی، آنچه را که انسان در میدان عمل انجام میدهد، بیتردید به ساختار اعتقادی او بر میگردد. از این رو اگر انسان دارای اعتقاد صحیح و مستحکم باشد، در صحنه عمل گرفتار لغزش و دو دلی نخواهد شد. مهمترین چیزی که به اعتقاد درست شکل میدهد، معرفت است.
با تحصیل معرفت میتوان به این نتیجه رسید که؛ امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) تداومبخش امامت ائمه هدی(علیهم السلام) میباشند، او واسطه فیض الهی، خاتمالاوصیاء و مظهر رسول خدا است، امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) طریق معرفت به آفریدگار است؛ چنان که در روایات، راه معرفت خدا و اوصاف او، شناخت اولیای خدا و امامان معصوم دانسته شده است. اینان مظهر اسمای الهیاند و شناخت درست آنان، میتواند طریق معرفت خدا باشد.
[شیعه] و [سنّی] از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) نقل کرده اند: «من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته جاهلیه.»۱ هر کس بمیرد و حال آنکه امام زمان خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلیت مرده است».در برخی از دعاها مأمور شده ایم تا خواهان توفیق معرفت امام باشیم:
«اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ضللت عن دینی.»۲ … خدایا حجّت خود را به من بشناسان، اگر حجّت خود را به من نشناسانی، از دینم گمراه خواهم شد».
آیا با وجود این همه آثار، نباید به شناخت امام(عجل الله تعالی فرجه الشریف) پرداخت و ابعاد وجود مقدس حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را بهتر شناخت؟ چگونه میتوانیم نسبت به او شناخت صحیح و درستی نداشته باشیم؟ در حالی که آن حضرت در عصر غیبت نیز، از فیض الهی خویش، مردم را محروم نمیکند، و همه ما مشمول [فیوضات] امامت او هستیم؟
——————————————–
- شیخ صدوق، [کمال الدین و تمام النعمه]، ج ۲، ص ۴۰۹، ج ۹ و قریب به این مضمون ر.ک: صحیح بخاری، ج ۵، ص ۱۳، صحیح مسلم ج۶، ص ۲۱ و ۲۲. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ۹، ص ۱۵۵.
- اصول کافی، ج ۱، ص ۳۳۷ و کمال الدین، ج ۲، ص۳۴۳
