حمید قاسمی – روزنامهنگار – ماه رمضان، فراخوانی است برای بازگشت به خوداست که در روزگاری که اضطراب و سرعت، مجال تفکر را از انسان گرفته است، رمضان همچون نسیمی از آرامش میوزد تا یادمان بیاورد هنوز میتوان سادهتر، آرامتر و با ایمانتر زیست.
رمضان تنها ماه روزهداری نیست؛ مدرسهای است برای انسان شدن است. ماهی که خداوند در آن، بندگانش را به میهمانیِ نور دعوت میکند و میزبان، خودِ حق تعالی است. از لحظه سحر تا شامگاه، روزهدار در تمرین صبر و در سکوتی باشکوه، به مرور معنای بندگی میپردازد.
در این ماه، روزه صرفاً امساک از آب و غذا نیست؛ مهار زبان، چشم و دل است. انسان یاد میگیرد که چگونه سکوت اختیار کند تا صدای خدا را بشنود، و چطور خالی شود تا از حضور پر شود.
رمضان زمانی است برای بازنگری در خویشتن، فرصتی برای مهربانتر شدن و یادگیری اینکه ایمان، زمانی شکوفا میشود که رنگ عمل به خود بگیرد.
همدلی با گرسنگان و نیازمندان، درسی است که این ماه در دل خود دارد. دستگیری از تهیدستان، افطاری دادن با مهر، بخشیدن و گذشتن؛ همه اینها نشانههایی از حضور خدا در رفتار انسانهاست.
همزمان با برگزاری طرحهای مردمی همچون ایران همدل، گلدستههای ایران و نماز جمعه همدل، مردم کشورمان معنای عمیقتری از رمضان را تجربه میکنند؛ رمضانی که فقط مناسک نیست، بلکه حرکت اجتماعی و معنوی است در مسیر ساختن عالمی مهربانتر.
رمضان ما را به پرسشی بنیادین دعوت میکند: آیا با پایان این ماه، همان انسان سابق خواهیم بود؟ یا رمضان، ما را در این میهمانی الهی چنان دگرگون میکند که دیگر نمیتوانیم به گذشته بازگردیم؟
این ماه، فرصتی است برای سفر از نیاز به رضایت، از نفس به نور، از خود به خدا.
