یادداشت حمید قاسمی - روزنامه نگار
فصل جدیدِ بوسههای انتخاباتی / سلام بر وعده های توخالی
یادداشت حمید قاسمی – روزنامه نگار، باز هم فصل ثبتنام شوراها رسید؛ فصلی که بیش از هر چیز، بوی عطر ادکلنهای تازه و صدای بوسههای انتخاباتی در هوای شهر و محافل عمومی پیچیده است.
در این روزها، بسیاری از چهرههایی که ماهها خبری از آنها نبود، ناگهان به یاری حافظه اجتماعی بازمیگردند، با سلامی گرم، روبوسیای صمیمانه، و لبخندی که بوی وعده میدهد.
در کوچه و خیابان، در مراسم ختم و افتتاح، در مهمانیها و حتی صف نانوایی، بعضیها همزمان با پخش تراکت نامزدیشان، یاد دوستیهای قدیمی میکنند؛ همان دوستیهایی که چهار سال تمام، در سکوت کنج فراموشی مانده بودند.
تحلیل ماجرا چندان پیچیده نیست؛ روبوسیها در این روزها کارکرد سیاسی یافتهاند. در زبان سیاستِ خُرد ما، روبوسی یعنی بازگشت به صحنه، یعنی یادآوری خود به جامعه، یعنی پیام غیرکلامیِ «یادت نره، من هنوز هستم!»
در واقع، در غیابِ گفتوگو درباره برنامهها، تخصص و طرحهای شهری، تماس فیزیکی جای گفتوگوی فکری را گرفته است.
از منظر فرهنگی، شاید این رفتار امتداد همان روحیه صمیمی ایرانی باشد، اما از منظر سیاسی، علامت آن است که ما هنوز در مرحلهی نمایشِ معاشرتها ماندهایم، نه مدیریتها.
درست است که شورا محل گفتوگوی شهروندان است، اما گفتوگو، پیش از آنکه با روبوسی آغاز شود، باید با «فکر» و «احترام به شعور رایدهنده» شروع شود.
کاش روزی برسد که بهجای صف روبوسی، صف ارائه طرح برای حملونقل شهری، محیطزیست و رفاه مردم ببینیم. تا آن روز، ما همچنان باید نفَس بکشیم در هوای سنگینِ عطر ادکلنهای انتخاباتی گرفتار نشویم.
