یادداشت/ حمید قاسمی
نمایشِ پوچی؛ وقتی «دیده شدن» جای «بودن» را می‌گیرد

حمید قاسمی – روزنامه نگار

امروزه فضای مجازی برای خیلی‌ها تبدیل به ویترینِ خودنمایی شده است. دیگر خبری از اشتراک‌گذاری معنا یا تلاش برای بهتر شدن نیست؛ تنها چیزی که در این میدانِ بی‌هدف دیده می‌شود، ولعِ شدید برای «دیده شدن» است. عجیبی اینجاست که برخی که هنوز در زندگی واقعی حتی نتوانسته‌اند بر مشکلات خود غلبه کنند، در فضای مجازی می‌خواهند برای همه تصمیم بگیرند!

درست مثل آن ضرب‌المثل که می‌گوید: «خانه از پای‌بست ویران است، خواجه در بند نقش ایوان است!»

بسیاری از کاربران به جای استفاده درست از تکنولوژی برای پیشرفت، تنها به دنبال لایک و ویو هستند. برای این دسته از آدم‌ها، زندگی واقعی فقط یک «لوکیشن» است تا از آن عکس و فیلم بگیرند. آن‌ها در لحظه زندگی نمی‌کنند، بلکه لحظه را گروگان می‌گیرند تا چیزی بهتر از آنچه واقعاً هستند، به نمایش بگذارند. آن‌ها حرمت‌ها را زیر پا می‌گذارند و وقتی کار از کار گذشت و حق‌الناس ضایع شد، تازه به دنبال ریش‌سفیدان می‌گردند تا با یک معذرت‌خواهیِ ساده، مشکل را حل کنند؛ غافل از اینکه دیگر «آب از سر گذشته است».
فاجعه اینجاست که عزت‌نفسِ انسان‌ها به واکنشِ لایک و کامنتِ غریبه‌ها گره خورده است. این نمایش‌های بی‌پایان، در واقع فریادِ پنهانیِ آدم‌هایی است که می‌خواهند بگویند: «من را ببینید، من مهم هستم!»
آن‌هایی که در دنیای واقعی هنر یا حرفی برای گفتن ندارند، در فضای مجازی به «خودنماییِ لوکس» پناه می‌برند. آن‌ها با فیلترها و دروغ‌های تصویری، سعی می‌کنند پوچی درونشان را زیر پوشش یک زندگی پرزرق‌وبرق پنهان کنند. و تلخ‌تر از این، این یک معامله دوطرفه است: عده‌ای زندگیِ دروغینشان را می‌فروشند و عده‌ای دیگر با تماشای این نمایش، دچار حسادت و افسردگی می‌شوند.
حقیقت ساده است: کسی که در واقعیت آرام و موفق است، نیازی به فریاد زدنِ «من اینجا هستم» در اینستاگرام ندارد. این سر و صداها، فقط صدایِ توخالی بودنِ شخصیت‌هاست.

بیایید گاهی گوشی را زمین بگذاریم و به جای آرایشِ «ویترین» زندگی‌مان، به فکر صیقل دادنِ «اصالت» خودمان باشیم. دنیا به نمایش نیاز ندارد، دنیا به آدم‌های واقعی نیاز دارد.