کلیسای زور زور، یکی از ارزشمندترین آثار تاریخی و مذهبی شمال‌غرب ایران و ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی یونسکو، سال‌هاست به جای آنکه به مقصدی شاخص برای گردشگران داخلی و خارجی تبدیل شود، در سایه محدودیت‌های ایجادشده از سوی مجموعه امور آب، به فراموشی سپرده شده است.
انتقال این کلیسا به محل کنونی برای نجات آن از آبگیری سد، اقدامی ارزشمند بود؛ اما امروز این اثر تاریخی، عملاً در میان مقررات اداری و محدودیت‌های دسترسی گرفتار شده است. بازدیدکنندگان برای رسیدن به کلیسا با موانع متعدد روبه‌رو هستند و در بسیاری از روزها امکان بازدید آسان از این میراث جهانی وجود ندارد.
این وضعیت نه تنها با فلسفه حفاظت از آثار تاریخی همخوانی ندارد، بلکه فرصت توسعه گردشگری شهرستان ماکو را نیز از بین برده است. میراث جهانی باید در خدمت معرفی تاریخ، فرهنگ و رونق اقتصادی منطقه باشد، نه اینکه پشت درهای بسته و مجوزهای متعدد محصور بماند.
انتظار می‌رود وزارت نیرو، اداره امور آب، وزارت میراث فرهنگی و سازمان منطقه آزاد ماکو با همکاری یکدیگر، راهکاری دائمی برای دسترسی آسان، ایمن و منظم گردشگران به کلیسای زور زور تدوین کنند. این بنای ارزشمند متعلق به همه مردم ایران و جهان است و نباید قربانی بروکراسی اداری شود.
آزادسازی دسترسی به کلیسای زور زور، تنها یک مطالبه گردشگری نیست؛ بلکه دفاع از حق مردم برای بهره‌مندی از میراث فرهنگی کشور است.
