پای ساختار فرهنگی ماکو لنگ می زند / تنها سینمای ماکو در حصار بی مهری

به گزارش خبر ماکو : شهرستان ماکو در گذشته با دارا بودن یک سالن سینمای مجزا و قرار گرفتن در دروازه اروپا به عنوان ویترین فرهنگی کشور مطرح بود که امروز آن سینما نیز متروکه باقی‌مانده است.

حالا شهر پرآوازه ماکو بااین‌همه مفاخر و مشاهیر علمی فرهنگی از کمترین امکانات فرهنگی رنج می‌برد تا اجرای کنسرت موسیقی خوانندگان که چندماهی است در ماکو با پیگیری‌های فراوان علاقه‌مندان باب شده در سالن‌های ورزشی سرپوشیده برگزار شود.

کریم کریمی مدیر سینما سابق قدس ماکو مهمان نشریه آوای آزاد بود تا از روزهای دشواری که به تنها سینمای بسته شده ماکو گذشت برایمان بگوید.
 این گفت و گو را به بهانه روز سینما با ایشان ترتیب دادیم که امیدواریم نسل جدیدی که
 سینمای ماکو را ندیدند، با این شاخص فرهنگی (سینما) در ماکو 
بیشتر آشنا شوند.

مطلبش را چنین آغاز کرد، حقیقت برایم آنقدر تلخ است که نمی خواهم در موردش حرف بزنم، هر ده روز تا یک هفته یک بار یک فیلم جدید یا اکران مجدد در سینمای ماکو روی پرده می رفت، مردم آن زمان باورپذیری زیادی از فیلم ها داشتند، حتی خاطره ای هم دارم که شاید برایتان عجیب باشد شخصی را به یاد دارم که بعد از تماشای فیلم در سینما تصمیم گرفته بود بلافاصله به جبهه های حق علیه باطل برود، و بعد از مدت ها ایشان را ملاقات کردم و خاطره شیرین اعزام به جبهه را برایم تعریف کرد.

آن زمان مردم برای تماشای فیلم هجوم می آوردند چون امکانات تصویر برداری و پخش فیلم مناسب آن روزگار بود ولی الان سینما های موفق سینما هایی هستند که دارای امکانات به روز تر هستند برای مثال الان سینما های سه بعدی و ۵ بعدی بیشتر اقبال پذیرایی مخاطبین خود را دارد.

سینمای ماکو یک بنای شصت ساله است و پرده نصب شده در آن ابعادی حدود ۱۰در۲۰ متر دارد، و در زمان خود مکان مناسبی برای حضور خانواده ها و دوست داران پرده نقره ای بود. اما حدود ۱۲ سال پیش به دلیل زیان ده بودن سینما حکم بر تعطیلی آن داده شد. پنج کارمند دیگر غیر از من با مجموعه تسویه حساب کرده و رفتند، چند سال بعد از تعطیلی سینما تمام زورم را زدم تا سینما به روز های سابق خود باز گردد، اما نشد و از آن به بعد تنها ساکن مجموعه من بودم و پرده ای که در حسرت نور آپارات ماند، ۳۳ سال پرده نقره ای با زندگی من گره خورد و هنوز هم بعد از باز نشستگی رابطه ام با سینما، رابطه ای دوستانه است.

آن زمان حمایتی رخ نداد وگرنه می شد سینما را سرپا نگاه داشت، مسئولین بسیاری می توانستند کمک کنند ولی هر کس وقتی قرعه به نام او افتاد شانه خالی کرد.

در برهه حساسی قرار داریم، حتی مقام معظم رهبری نیز در این باره می فرمایند که در این جنگ نرم وظیفه مجموعه فرهنگی این است که هنر را تمام عیار و با قالبی مناسب به میدان آورد تا اثرگذار شود.

اگر الان غفلت رخ دهد موجب انحراف خواهد بود، طبیعی است که فردی که منحرف شود بازگشتش به راه درست سخت و طاقت فرسا خواهد بود.

به نظر شما الان چه باید کرد؟

مکان سینمای سابق می تواند تغییر کاربری پیدا کند و در قبال آن در یک منطقه دیگر از سطح شهر به احداث سینما اختصاص داده شود، حتی بخش خصوصی هم در صورت حمایت می تواند تاثیر مهمی در این حوزه بگذارد، سینمای جدید باید بروز باشد، امکاناتی از قبیل بوفه، پارکینگ، کتابخانه، محل تمرین گروه های نمایشی همچنین امکانات پخش تصویر از جمله ۳ بعدی و ۵ بعدی نیز اکنون نیاز مبرم سینما های امروز است.

فیلم ها در قدیم تاثیر گذار تر بودند چون با امکانات آن زمان ضبط و پخش می شدند، مرد هم باور پذیری مناسبی داشتند. مردم به همراه خانواده برای تماشای فیلم می آمدند و لذت دور هم بودن را تجربه می کردند.

هزینه پخش فیلم روی پرده نقره ای اکنون کم تر از گذشته است وقتی امروز با یک ویدئو پروژوکتور می توان فیلم را روی پرده نقره ای برد.

اگر فیلم های خوب را به صورت پیوسته باشد سینما مشتری ثابت خود را خواهد داشت.

تاثیر سینما را چگونه می توان بیان کرد؟

قبل از انقلاب سینما محل مناسبی نبود، فیلم هایی که آن زمان روی پرده می رفت اکثرا مفهوم مناسب فرهنگ ما را نداشتند، اما امروزه سینما مکان مناسبی برای پخش فیلم های با ارزش و ارزشی است.

اگر بتوان برای ۲۰۰ نفر در روز یک ساعت همراه با فرهنگ را فراهم کنیم، در ماه ۶۰۰۰ ساعت کار فرهنگی کرده ایم

سالن های ورزشی باید مکان برنامه های فرهنگی باشد

اولین افرادی که در سینمای ماکو برنامه فرهنگی و جنگ شادی برگزار کردند آقایان نسودی، علی جوادی، عزیزی و تیم آنها بودندو مخاطبین زیادی را به سالن سینما کشاندند.

بعد از آنها هم اسلام رندی، شمیل شیر علیزاده، حمید قاسمی، یونس حاجی زاده، بهمن مختار پوربرنامه های فرهنگی را برگزار می کردند، وقتی این گروه برنامه داشتند درب های سینما را به زور میتوانستیم ببندیم خیلی ها سرپا برنامه این گروه را تماشا می کردند و بار ها مردم به خاطر نبود صندل خالی در سالن با بغض سینما را ترک می کردند، برنامه ای که بازیگرانش یونس حاجی زاده، حمید قاسمی، شمیل شیر علیزاده، بهمن مختار پور بود بیشترین اقبال را برای جذب مخاطب داشت، چون این گروه نمایش های آئینی و سنتی را بازی می کردند و مردم هم به راحتی با آنها ارتباط برقرار می کرد.

یک بار هم یک گروه نمایشی از جمهوری خود مختارنخجوان در سینمای ماکو نمایش خود را روی صحنه برد که متن آن زندگی نادرشاه افشار بود، این نمایش فوق العاده بود و مردم هم بسیار خوب استقبال کردند.

اما بعد از قرار گیری سالن های جاهای دیگر در اختیار گروه های هنری دیگر برنامه های هنری هم در سالن سینما اجرا نشدند.

پر فروش ترین فیلم سینمای ماکو کدام فیلم بود؟

فیلم سارای بیشترین فروش و زمان روی پرده بودن را به خود اختصاص داد، حضور مردم برای تماشای فیلم سارای ستودنی بود، بعد از سارای فیلم عقاب ها و کانی مانگا بیشترین بیننده را به خود اختصاص دادند ، حتی یادم هست به خاطر اکران فیلم کانی مانگا در خیابان راه بندان شد.

کلام آخر اگر درد و دلی دارید بفرمایید،

اوایل آپارات سینمای ماکو زغالی بود و بعد از آن لامپی، زغالی به وسیله اشتعال دو زغال سر به سر نور را به پرده می انداخت، لامپی هم با یک لامپ ۵۰۰۰ واتی این کار را انجام می داد با تمام سختی ها سالن را گرم یا خنک می کردیم، مشکلات زیادی را در طی این سالها شاهد بودیم. اما علاقه به این کار باعث شد همیشه در این کار با شوق و ذوق کار کنیم، الان هم فقط میخواهم ببینم سینما دوباره در ماکو راه اندازی شده، استعداد بچه های گروه های هنری ماکو واقعا حیف هستند، دوست دارم دوباره آنها را در یک سالن نمایش مجهز روی صحنه ببینم.